SINIR KOYMAK BENCİLLİK DEĞİL, KENDİNE SADAKATTİR

Toplum olarak “iyi insan” olmayı çoğu zaman her şeye katlanmak, herkesi idare etmek, hayır diyememek sanıyoruz. Oysa sınır koyamayan insan, zamanla başkalarının hayatını yaşarken kendi hayatından vazgeçiyor.

Sınır koymak; bağırmak, rest çekmek ya da kalp kırmak değildir.

Sınır koymak, “Buraya kadar” diyebilmektir.

Duygusal ilişkilerde sınırlar özellikle görünmezdir. Seviyorum diye susarız. Kaybetmemek için katlanırız. “İdare edeyim” derken kendimizi ihmal ederiz. Sonra da bir gün aynaya baktığımızda yorgun, kırgın ve tanıyamadığımız bir yüzle karşılaşırız.

Sınır koyamayan insanın cümleleri genelde aynıdır:

“Kırılmasın diye söylemedim.”

“Ben alttan alayım.”

“O böyle, ne yapayım.”

Ama kimse şunu sormaz: Peki ya sen?

Sınır koymak, karşındakini cezalandırmak değil; kendini korumaktır.

Seni üzen bir davranışı dile getirmek saygısızlık değil, sağlıklı bir iletişimdir.

“Hayır” demek sevgisizlik değil, kendine değer vermektir.

En zor sınır, en yakındakilere konur. Çünkü en çok onlar “nasıl olsa affeder” diye düşünür. Oysa affetmek başka, sürekli kendinden vazgeçmek bambaşka bir şeydir.

Şunu kabul edelim:

Sınır koyduğunda bazı insanlar gider.

Ama kalanlar seni gerçekten görür.

Ve belki de en önemlisi şudur:

Sınır koymayı öğrenmeden, sağlıklı bir sevgi mümkün değildir.

Çünkü kendini koruyamayan biri, kendini sevemez. Kendini sevmeyen biri de başkasını sağlıklı sevemez.

Sınır koymak bir ayrılık değil;

kendinle yeniden tanışmaktır.

FATMA DAŞTAN