Empati Yapsak mı, Yapmasak mı?

Giriş

Bazen bir insanın gözlerine baktığımızda, kelimelere hiç ihtiyaç duymadan onun acısını hissedebiliriz. Bazen bir çocuğun sessiz kalışında, bir annenin yorgun bakışında ya da bir arkadaşın uzaklara dalıp gidişinde, içimizde bir şey kıpırdar: "Ona bir şeyler oluyor." İşte o kıpırtının adı empatidir. Peki, her şeyi bu kadar yoğun hissetmek doğru mu? Empati bizi insan yapan şey mi, yoksa bazen taşıyamayacağımız bir yük mü? Bu soruların cevabını ararken, kalbimizin sesini biraz daha yakından dinlememiz gerekiyor.

Gelişme

Empati, sadece birini anlamak değildir; onunla birlikte üzülmek, sevinmek, bazen onun yerine utanmak, bazen onunla birlikte çaresiz hissetmektir. Kalbimizi başkasının kalbiyle senkronize etmeye çalışmaktır. Ve evet, bu bazen ağır gelir. Çünkü herkesin yükü kendine yeterince ağırken, başkasının yükünü de taşımak, bir insanı yorar.

Ama düşünelim… Eğer kimse kimseyi anlamaya çalışmasa ne olurdu bu dünyada? Bir annenin sessiz ağlayışını kim fark ederdi? Sessizce mobbinge uğrayan bir çalışanın içten içe tükenişini kim anlardı? Sokakta yere düşen yaşlı bir adamın gözlerindeki mahcubiyeti kim görürdü? Belki de empati, sessiz acıların görünür olması için var. Belki de hepimiz zaman zaman “görünmek” istiyoruz; anlatmadan, izah etmeden, sadece anlaşılmak…

Fakat her güzel şey gibi empatinin de sınırları olmalı. Kendimizi yok sayarak başkalarına alan açmak, zamanla bizi silik bir gölgeye dönüştürebilir. Empati yapmak, kendimizi yok etmek değil; hem kendimize hem başkalarına insan gibi bakabilmektir. Ne kendimizi unutarak ne de başkasını görmezden gelerek…

Sonuç

Empati yapmalı mıyız? Bunu bir soru olarak değil, bir ihtiyaç olarak görmeliyiz belki de. Birbirimizin acısını duymazsak, bu dünyada nasıl birlikte yaşarız? Ama bunu yaparken kendi kalbimizi de unutmamalıyız. Çünkü dolu bir kalp, başkasının kalbini ancak o zaman hissedebilir.

Kimi zaman bir “Ben buradayım, seni anlıyorum” demek, bir insanın karanlık dünyasına ışık olabilir. O yüzden evet, empati yapalım. Ama dozunda, bilinçli, karşılıklı. Çünkü dünya, birbirini hisseden insanların omuzlarında döner.