Empati Yapsak mı, Yapmasak mı? – Bir Hikâye

Okul çıkışıydı. Kalabalık bir caddenin köşesinde, insanlar telaşla bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Kimisi telefonla konuşuyor, kimisi gözlerini bile kaldırmadan yürüyordu. Tam o köşede, bankta oturan yaşlı bir adam vardı. Üstü başı toz içindeydi. Yüzünde yorgun, ama bir o kadar da kırgın bir ifade… Önünden geçen yüzlerce insan vardı ama kimse dönüp bakmıyordu.

Lise öğrencisi bir kız, Elif, her gün geçtiği bu yolda o gün bir şeyin farklı olduğunu hissetti. Normalde kulaklığını takar, şarkılar dinleyerek yürürdü ama o gün kulağında müzik yoktu. Sanki bir şey onu sessizliğe çağırıyordu. Banktaki yaşlı adamı fark etti. Durdu. İnsanların şaşkın bakışlarına rağmen, usulca yanına yaklaştı.

“İyi misiniz amca?” diye sordu.

Yaşlı adam bir an sustu. Sonra gözleri doldu. Elif’in elini tuttu hafifçe. “Kızım…” dedi titreyen bir sesle. “Bu şehir çok kalabalık ama hiç kimse birbirini görmüyor artık. Ben sabah evden çıktım, yolda fenalaştım. Cüzdanımı da düşürmüşüm. Saatlerdir buradayım. Ne bir su veren oldu, ne bir 'geçmiş olsun' diyen.”

Elif’in gözleri doldu. Cebinden küçük bir şişe su çıkardı, yaşlı adama uzattı. Sonra telefonundan bir numara çevirdi. “Annem hemşiredir, seni hastaneye götüreceğiz,” dedi. Bir yandan da utangaçça gülümsedi: “Bugün matematik dersinden kaçmış sayılırım ama iyi ki kaçmışım…”

O gün Elif sadece bir yaşlı adama yardım etmedi. Aslında bir insanı yeniden görünür kıldı. İnsanların içinden geçip gittiği ama kimsenin durup bakmadığı birini fark etti. Empati yaptı. O an sadece “acımış” değildi; anlamıştı. “Ben de yaşlanacağım bir gün,” demişti içinden. “Benim de kimsem olmayabilir.”

Bu küçük olay, Elif’in iç dünyasında büyük bir kapı açtı. Sonraki günlerde aynı yoldan geçerken daha dikkatli bakmaya başladı insanlara. Göz göze gelmeye, gülümsemeye, selam vermeye…

Ve biz?

Belki her gün böyle hikâyeler yaşanıyor etrafımızda. Belki birileri sessizce yardım eli bekliyor. Görmüyoruz. Görmek istemiyoruz. Çünkü “duygular” ağır gelir bazen, “anlamak” zaman alır. Ama birini anlamak, ona uzatılan en değerli şeydir belki de.

Empati yapsak mı, yapmasak mı?
Elif yaptı. Ve o gün, bir adamın yalnızlığını bir gülümsemeyle iyileştirdi.
Bazen bir insanın kalbine dokunmak için sadece durup dinlemek yeterlidir.