VİCDANIN MAKAMI YOKTUR

VİCDANIN MAKAMI YOKTUR

İnsan olabilmek mesele…

Makam, mevki sahibi olmak, hayatta bir rol üstlenmek güzeldir belki. İnsan bir yerlere gelebilir, unvanlar kazanabilir. Ancak bütün bunlardan daha kıymetli bir şey vardır: İnsan olarak kalabilmek.

Sokaktaki bir hayvana su vermek, onu beslemek, çocukları sevmek; çamaşır asıyor diye komşusundan şikâyetçi olmamak, gürültü yapan bir çocuğa kızmadan önce onun nasıl bir hayatın içinde olduğunu düşünmek… Hasta bir çocuğuyla otobüste yolculuk eden bir annenin yaşadığı zorluğu anlamaya çalışmak…

Bunlar küçük şeyler gibi görünebilir. Oysa insanlık biraz da bu küçük davranışlarda saklıdır.

Eskiden birbirimize karşı daha fazla tahammülümüz vardı sanki. Bugün ise en küçük meseleleri büyütüyor, birbirimizin yaşam alanına saygı duymakta zorlanıyoruz. Birbirimizi dinlemek yerine şikâyet ediyor, anlamak yerine yargılıyoruz.

Hayvanlara zarar veriyoruz. Çocukların sesine, yaşlıların yavaşlığına, hastaların ihtiyaçlarına tahammül edemiyoruz. Bizden farklı olanı anlamaya çalışmak yerine onu kendimize benzetmeye uğraşıyoruz.

Oysa herkesin bir hikâyesi, herkesin taşıdığı bir yük var.

Hayatta hangi makama gelirsek gelelim, nerede durduğumuzu ve kim olduğumuzu unutmayalım. Makamımız büyüdükçe insanlığımız küçülmesin. Kimseye tepeden bakmayalım, kendimizi kimseden üstün görmeyelim.

Bazen hiçbir şeyi olduramayız. Her şeye yetişemeyiz, her şeyi değiştiremeyiz. Ama hiçbir şeyi değiştiremiyorsak bile merhametimizi kaybetmeyelim.

Gördüklerimizden geri kalmayalım, gördüğümüz haksızlıklara sessiz kalmayalım. Allah korkusu olan, vicdan sahibi, merhametli insanlar olalım.

Nerede olursam olayım, hangi makamda, hangi mevkide bulunursam bulunayım; insanlığımı kaybedersem geriye hiçbir şeyim kalmaz.

Ne güzel söyler Yunus Emre:

“Benim sadık yârim kara topraktır.

Beyhude dolandım ey yâr, boşa yoruldum.

Ne bir vefa gördüm ne faydalandım.

Her türlü isteğim ey yâr, topraktan aldım.”

Sonunda hepimiz aynı toprağa döneceğiz. Geride makamlarımız, unvanlarımız değil; insanlara ve canlılara nasıl davrandığımız kalacak. 

Çünkü vicdanın makamı yoktur. İnsan olabilmek meseledir.